HET SCHRIJVERSCAFE OP DE TWEEDE EN VIERDE ZONDAG VAN DE MAAND

09-11-2014, schrijverscafe (5)
Op 9 november, de eerste dag van het seizoen, waren in het Schrijverscafé weer een aantal trouwe (aspirant-) schrijvers bijeen om te babbelen over schrijven en boeken en om iets voor te lezen uit eigen werk.
Bij aanvang trok elk weer een spreuk ter inspiratie uit de spiegeldoos van Th
érèse Major, die opvallend toepasselijk bleek op het werk of de gemoedstoestand van de uitverkorene. Niet erg verwonderlijk, want we hebben allemaal wel eens spijt van iets en vrijwel niemand loopt rond zonder rugzakje. Ook Ineke Sok, die beweert ‘slechts’gast te zijn, maar altijd wel iets te melden heeft, sprak over haar dagboekje van weleer. Haar spreuk spoorde haar aan vooral haar dagelijkse noteringen voort te zetten. “Schrijf ‘s-morgens, zodra je uit bed bent, gedurende 10 minuten wat je invalt, het maakt niet uit wat”, zei Thérèse, “houd je pen onafgebroken op het papier. Als je dat een week lang doet, zul je versteld staan. Dit is trouwens voor iedereen een goed advies.”

09-11-2014, schrijverscafe   09-11-2014, schrijverscafe (7)

Nieuw in ons gezelschap was Patrick Bauwens. Hij nam de moeite om vanuit Deventer -boekenstad- naar Nieuw Amsterdam te komen en zich bij ons te voegen. Blijkens zijn website ( www.2dtrilogie.nl ) is Patrick al een tijdje actief in schrijversland. Onder het pseudoniem Derek Stenden geeft hij reacties op de site ‘schrijven on line’, bij ons welbekend. Zijn voordracht uit eigen werk maakte veel reacties los bij de deelnemers. Het was spannend en verrassend en inspireerde Mart Brok tot fantasieën over een theaterstuk. Uiteraard was ook onze huisdichter Roelof Vos van de partij. Hij declameerde een gedicht in het Drents over de band tussen mens en kat. De groep was dit keer niet zo groot, maar dat maakte de discussies er niet minder om.

Ik nam mij dezelfde avond voor om te doen wat Thérèse Ineke Sok had aangeraden.
Zodra ik de volgende ochtend wakker was, zette ik mij achter de computer. Mijn eerste gedachte was: waar ben ik? En mijn tweede: wie ben ik? Maar dit schreef ik niet op. Mijn gedachten waren zo grijs als mijn haar. Ik herinnerde mij geen dromen, hoewel ik er zeker van was, dat ik uit een droom was ontwaakt.
Wat meer bewust in mij opkwam, was de herinnering dat ik achter mijn schrijfbureau zat in mijn mooie huis in Bali. Er waren geen wanden, behalve in de slaapkamer en in de badkamers. De keuken was met een glazen schuifpui afgeschermd van het woonterras tegen ratten en anders gespuis. Verder was mijn woonruimte
één met het omringende landschap. In gedachten zag ik dat het kleine roodgevlekte padje, met wie ik mijn badkamer deelde, zich plat tegen het glas van de schuifdeur drukte en zich door de spleet wrong. Ik schreef een kort verhaaltje over dit diertje, dat inmiddels niets meer van mij vreesde en mij simpelweg gedoogde. En ik dacht aan mijn Javaansche huisgenoot Su, die altijd humeurig ontwaakte. Hij zat in ‘nongkrong’ (hurkzit) aan de rand van het terras en inhaleerde met lange teugen de rook van zijn kreteksigaret. Als ik iets tegen hem zei, draaide hij zijn hoofd weg. ‘kruidje roer-me-niet’ noemen wij dat. ‘gadis malu’ zeggen ze daar. (‘verlegen meisje’). Dat is cultuurverschil.
MINOLTA DIGITAL CAMERA

Wat is het Schrijverscafé leuk! Wie er niet was, heeft iets gemist.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s