Schrijverscafé: Stijlteksten over het ei

4 mei 2014, schrijverscafe (7)B

Het uitgangspunt van de korte workshop vonden we in de Inleiding van Kaas, Willem Elsschot, waarin hij schrijft dat ‘stijl de mens zelf is’. Dat in de natuur het tragische in de gebeurtenis zelf zit, maar in de kunst meer in de stijl dan in wat er gebeurt.

4 mei 2014, schrijverscafe (6)

De inspiratie zochten we in een ei – midden in onze kring neergelegd – een ei dat schijnbaar van alle kanten bekeken hetzelfde is, maar dat toch door ieder verschillend geobserveerd, gewaardeerd en beschreven werd.

Hieronder enkele stijloefeningen, en wanneer het waar is dat ‘stijl de mens zelf is’, hebben we een mooie serie zelfportretten gemaakt.

Het ei

Zo breekbaar, maar toch ook zo sterk
eenvoudig ovaal
opgebouwd van kalk rondom nieuw leven,
indien bevrucht

heerlijk bij ontbijt
gekookt, 3 of 6 minuten,
of gebakken
als omelet
of spiegelei

Rens Olijslager

Een ei

is een mooi veelzijdig product wat we vaak onderwaarderen.
Het is een waar kunstwerk met veel vitamines en voedingsstoffen dat je in vele vormen kunt eten, gekookt, gebakken, of verwerkt in een ander product.

Verder heeft de kip het met zorg gelegd, goed verpakt en houdbaar.
Chapeau!

Rianne Tiems

Ei

Breekbaar lig je daar.
Alleen.
Wiebelend op de rand van je verhoging.
Koud en vooral: rauw.
Wel weer intrigerend van vorm!
Zoals ik je daar nu zie, heb ik weinig met je, als band bedoel ik dan.
Ik vind je eigenlijk een beetje een nutteloos ding.
Tja …

Karin van der Veur

Geboorte
Bevalling
Geborgen Gebed
Razend Rond
Op Schaal
Zaad
Van
Voortgang
Liggende Liefde

Mart Brok

4 mei 2014, schrijverscafe (5)

In een kippenhok vond ik een ei.
Het werd mijn beste vriend (ik tekende er een gezichtje op).
Hij heet Eirenman.
Ik legde Eirenman in het mooiste eierdopje die ik had en zette hem op de vensterbank van mijn kamer.
Toen ging ik naar buiten (zonder het ei), naar de tuin.
Daar plukte ik gras.
Ging weer naar mijn kamer en plakte er gras op voor haar.

Fay, tien jaar

een lege pagina van Lola, bijna twaalf, omdat zij als enige begreep dat wanneer iets beginnen moet, er nog niet over geschreven kan worden.

4 mei 2014, schrijverscafe (2)

Een ei

is het leven zelf.
Complexiteit vervat in een eenvoudige vorm.

Sijtse Zndervan

De broosheid

De broosheid van de buitenkant
is blijkbaar in staat het begin
van nieuw leven
te beschermen.

De schoot van de kip
bevindt zich buiten,
daar is geen mens
toe in staat.

Maar wel Moeder de Kip.
Vandaar dat zij het begin
van haar voortzetting toevertrouwt
aan de broosheid

van een

Ei.

4 mei 2014, schrijverscafe (9)

Roelof Vos

Ei

Hoe rond is een ei?
Niet dus.
Het is maar halfrond.
De andere helft is bijna ovaal.
Maar eigenlijk moet je die tweede helft
ook weer verdelen in twee halve ovalen.

Waarom heeft de natuur dit zo bedacht?

Gewoon om te voorkomen dat het ei van het aanrecht valt.

Frits Kemper

This is a special egg

This egg has been preserved deep inside of a cavern for millions of years.
Its mother was a beautiful, fierce dragon, and so shall he also be.
But the egg needs warmth from a fire to hatch and become what he is meant to be.

Janet Olijslager Ingram

Lente

Beroerder as vanmörgen kun ik mij de scheidslien tussen leven en dood, tussen veur- en naojaor niet veurstellen. Terwijl het leven an alle kaanten te veurschien broesde; ‘t was immers meimaond!

Vanmörgen he’k mien moe hen’t karkhof bracht; een soberder begraffenis kun ik mij niet veurstellen. As ienege van de familie stun ik an heur groeve. Wieder wat vaoge luu die ik niet kende. Iensaom was ze in heur leven; nog iensamer in heur dood?

Nao ofloop dweel ik doelloos deur de stad, probeerde mij zulf terogge te vienden. Onwillekeurig richting het olderlijk hoes? Ik mus nog ien broggetie over…

Nee!

Ik zag heur staon en twiefeln, geboeid kiekend naor het donkere waoter. Ik zag het veur mij! Dit mug niet gebeuren. Ien dode per dag is meer dan ik an kun.

Ik rende naor heur toe, greep heur vast, snauwde: ‘Bin’j nou hielemaol bedonderd! Ie gaot met mij met!’

Heur grote blauwe ogen, vievers van verlangen en verdriet? En ik? Ik wus niet iens wat er an de haand was. Op dat broggetie over die gore stinkende gracht vun in heur wezen een veraandering plaots. Verwaosde gedachten vanoet heur ziel: is er dan toch nog veur mij een neije Lente?

Slap, maor met mien starke arms um heur hen, luut ze zuch deur mij metnemen, wankelend in heur verlangen naor holvast.

Ik stak de sleutel in’t slöt van de veurdeur, en zunder ienege aorzeling leup ze achter mij de trap op naor mien bovenwoning. Um mij een holding te geven gung ik hen de keuken, koffie maoken en zo … plöts stun ze achter mij, sluug heur arms um mij hen.

‘Waorum … waorum wol ie mij daorvan van weerholden? Ie kent mij niet iens!’

Asof ze een ei met een brooze schaol was, heb ik heur veurzichtig tegen mij andrukt, bang dat ze zol breken. Toen ze oet was reerd, vertrouwde ze mij toe: ‘Ik heb vanmörgen mien pappe hen’t karkhof bracht. Van de familie was ik de ienege. Wieder wat vaoge luu , die ik niet kende. Iensaom was hij in zien leven. Nog iensaomer in zien dood? Nao afloop dweelde ik doelloos deur de stad, probeerde mijzulf terogge te vienden, en op dat broggetie …’

Vanoet oes gezaomelijk gevuul en eerbied veur oeze olden bint wij de rest van oens leven bij mekaor bleven. In gedachten heb ik heur optuugd met een neie naom: Lente!

Roelof Vos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s